این اثر از مارینا ماسکارل برای گروه Nederlands Dans Theater (NDT 1) در سال ۲۰۲۲ اجرا شد و یکی از نمونههای مهم رقص معاصر است که بر پایهی مفهوم فروپاشی روایتهای بزرگ و تجربهی انسان در جهانی تکهتکه شکل گرفته است.
عنوان طولانی و شاعرانهی اثر، بهخودیخود بیانگر جهان ذهنی آن است: تلاش برای مواجهه با پایان معناهای قطعی، از بین رفتن افقهای ثابت و جستوجوی معنا در وضعیتهای متغیر.
در اجرا، بدن رقصندگان در تعامل مستقیم با اشیای صحنهای و ساختارهای هندسی قرار میگیرد؛ اشیایی که مانند قطعاتی از یک منظرهی فروپاشیده، مدام جابهجا میشوند و فضاهای تازه میسازند.
ماسکارل با استفاده از زبان حرکتی تجربی، بهجای روایت خطی، یک فضای زنده میسازد که در آن بدن، موسیقی و معماری صحنه بهصورت همزمان در حال تغییر هستند.
موسیقی ترکیبی از آثار واگنر، جان کیج، لیگتی و سیبلیوس است که این چندپارگی را تشدید میکند.
«چگونه با غروب کنار بیای وقتی افق از هم پاشیده شده» بیشتر از آنکه یک داستان باشد، یک وضعیت ادراکی است؛ تجربهای دربارهی فقدان قطعیت، فروپاشی ساختارهای کلان و شکلگیری معناهای کوچک و شخصی در دل آشوب.
این اثر نمونهی مهمی از نگاه NDT به رقص معاصر است که در آن بدن به ابزار تفکر و بازسازی جهان تبدیل میشود.